فإن كان المظلوم من أهل الجنة فرّق اللّه تعالى أعواضه على الأوقات أو تفضّل عليه بمثلها ، و إن كان من أهل العقاب أسقط بها جزء من عقابه بحيث لا يظهر له التخفيف بأن يفرّق الناقص على الأوقات . پس اگر مظلوم بهشتى باشد خداوند عوض‌هايى را كه او استحقاق دارد در زمان‌هاى مختلف به او مىدهد [ به گونه‌اى كه پايان يافتن آن را متوجه نشود ] يا آن‌كه [ پس از پايان يافتن آن ] مثل آن را از باب تفضّل [ و نه استحقاق ] به او مىدهد . و اگر دوزخى باشد خداوند جزيى از كيفر او را به واسطهء آن عوض‌ها مىكاهد به گونه‌اى كه براى او معلوم نگردد كه از عذاب او كاسته شده و در مجازات او تخفيفى اعمال شده است ، به اين صورت كه عذاب كاسته شده را در زمان‌هاى مختلف اعمال مىدارد . و لا يجب دوامه لحسن الزائد بما يختار معه الألم و إن كان منقطعا ، و لا يجب حصوله في الدنيا لاحتمال مصلحة التأخير ، و الألم على القطع ممنوع مع أنّه غير محلّ النزاع . لازم نيست عوض هميشگى باشد ، چون عوضى كه چندان افزون از رنج باشد كه شخص تحمل رنج را براى رسيدن به آن ترجيح دهد ، نيكوست ، هرچند منقطع باشد . و لازم نيست اين عوض در دنيا پديد آيد چون احتمال اين هست كه مصلحتى در موكول كردن آن به آخرت باشد ، و اين را كه شخص برخوردار از عوض با پايان پذيرفتن آن ، متألم گردد ، نمىپذيريم ، علاوه بر آن‌كه از محل بحث خارج است . و لا يجب إشعار صاحبه بإيصاله عوضا . لازم نيست به مستحق عوض فهمانده شود نعمتى كه به او مىرسد ، عوض مىباشد .